بیوگرافی جرج اسموت، کیهان‌شناس و اخترفیزیک‌دان آمریکایی
فیزیکدان برجسته آمریکایی و برنده جایزه نوبل، جرج اسموت، در سن ۸۰ سالگی در پاریس درگذشت. خواهرش، شارون بویی، اعلام کرد که علت مرگ ایست قلبی بوده است. اسموت با پژوهش‌های پیشگامانه‌اش در زمینه کیهان‌شناسی، تصویر دقیقی از نخستین لحظات پس از تولد جهان ارائه داد و به درک ساختار اولیه کیهان کمک شایانی کرد.
جرج اسموت، با نام کامل جورج فیتزجرالد اسموت سوم، در ۲۰ فوریه ۱۹۴۵ در ایالت فلوریدا به دنیا آمد. او تحصیلات دانشگاهی خود را در مؤسسه فناوری ماساچوست (MIT) آغاز کرد و در سال ۱۹۶۶ مدرک کارشناسی فیزیک و ریاضیات و در سال ۱۹۷۰ دکترای فیزیک ذرات را دریافت کرد. پس از فارغ‌التحصیلی، به دانشگاه کالیفرنیا در برکلی پیوست و به فعالیت‌های پژوهشی خود ادامه داد.
اسموت با رهبری گروهی از دانشمندان در آزمایشگاه ملی لارنس برکلی، موفق به کشف شواهد مستقیمی از ناهمگونی‌های بسیار ظریف در ماده اولیه کیهان شد. این ناپیوستگی‌ها بعدها به تولد کهکشان‌ها و شکل‌گیری ساختار امروزی جهان انجامید. او نخستین «تصویر» علمی از جهان نوزاد را با استفاده از ابزاری که خود طراحی کرده بود، به ثبت رساند. این ابزار در سال ۱۹۸۹ با ماهواره ناسا، کاوشگر زمینه کیهانی (COBE)، به فضا فرستاده شد.
ماهواره COBE توانست نوسان‌های بسیار ظریف دمایی در تابش به جا مانده از بیگ بنگ شناسایی کند. این داده‌ها نشان می‌داد که ماده در آغاز جهان به شکل نامنظم توزیع شده بوده است. اسموت در سال ۱۹۹۲، هنگام اعلام این یافته‌ها، گفت: «دیدن این تصویر برای افراد مذهبی می‌تواند شبیه تماشای خدا باشد.» این جمله بازتاب جهانی یافت و استیون هاوکینگ آن را یکی از بزرگ‌ترین کشفیات تاریخ علم توصیف کرد.
پژوهش‌های اسموت ادامه مسیر آرنو پنزیاس و رابرت ویلسون بود که در سال ۱۹۶۴ وجود تابش زمینه ریزموج کیهانی را کشف کرده بودند. اما مأموریت COBE این حوزه را از حد فرضیه و نظریه فراتر برد و آن را به دانشی دقیق و مبتنی بر اندازه‌گیری‌های واقعی تبدیل کرد. داده‌های به دست آمده به دانشمندان اجازه داد مدل‌های مختلف درباره تولد، تحول و ساختار جهان را به‌طور جدی بیازمایند.
نتایج COBE نه تنها نظریه بیگ بنگ را تقویت کرد، بلکه شواهد مهمی درباره وجود ماده تاریک و انبساط شتاب‌دار اولیه جهان ارائه داد. این دستاوردها در نهایت منجر به دریافت جایزه نوبل فیزیک ۲۰۰۶ برای اسموت و همکارش جان سی. ماثر شد.
اسموت پس از دریافت جایزه نوبل، بخش قابل توجهی از آن را برای تأسیس «مرکز فیزیک کیهان‌شناسی برکلی» هزینه کرد و نخستین مدیر این مرکز شد. او همچنین در راه‌اندازی مراکز پژوهشی کیهان‌شناسی در کشورهای مختلف از جمله فرانسه و کره جنوبی نقش داشت و به عضویت آکادمی ملی علوم و آکادمی ملی مخترعان درآمد. در سال ۲۰۰۹، به هیئت علمی دانشگاه پاریس سیته پیوست و با آزمایشگاه ذرات و کیهان‌شناسی این دانشگاه همکاری نزدیکی داشت.
منبع: آلامتو
